|
|  |
|
|
Założenia zreformowanego systemu emerytalnego
System emerytalny po reformie wprowadzonej w 1999 składa się z trzech komponentów, tzw. filarów, z których każdy charakteryzuje się odmiennymi cechami:
I FILAR (ZUS): obowiązkowy, powszechny, repartycyjny, administrowany przez państwo
II FILAR (OFE): obowiązkowy, powszechny, kapitałowy, zarządzany przez PTE
III FILAR: dodatkowy, dobrowolny, kapitałowy, zarządzany przez prywatne podmioty. Może to być każda forma oszczędzania z celem na emeryturę.
Forma zbiorowa: pracownicze programy emerytalne (PPE) - tworzone przez pracodawców dla zatrudnianych przez nich pracowników.
Nową formę dodatkowego oszczędzania tworzy ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o indywidualnych kontach emerytalnych (IKE) (Dz.U. Nr. 116, poz.1205), która weszła w życie 1 września 2004 r.
Elementem wspólnym całego systemu emerytalnego jest działanie na zasadzie zdefiniowanej składki, co oznacza, że wysokość przyszłego świadczenia jest ściśle powiązana z wielkością środków przekazanych na ten cel przez świadczeniobiorcę.
Jednym z podstawowych założeń reformy było zwiększenie bezpieczeństwa systemu emerytalnego poprzez zapewnienie wypłaty świadczeń emerytalnych z różnych źródeł - z dwóch lub trzech, dla tych którzy podejmą decyzję o dokonywaniu dodatkowych oszczędności.
Funkcjonowanie powszechnych towarzystw emerytalnych i otwartych funduszy emerytalnych oraz pracowniczych programów emerytalnych, a także zakres nadzoru państwa w obszarze ich działania reguluje:
-ustawa z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz.U.97.139.934, z późn. zm.)
- ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz.U. Nr 116, poz. 1207)
- ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym
Możliwe formy oszczędności w III filarze:
ubezpieczenia na życie (indywidualne i grupowe),
fundusze inwestycyjne (TFI),
indywidualne konta emerytalne (IKE),
pracownicze programy emerytalne (PPE),
lokaty bankowe,
papiery wartościowe,
|
|
